Лазарополе - Фотографија - Владимир Павићевић


Чадорите
фотографија Владимир Павићевић 

Задел I
фотографија Владимир Павићевић

Од Соколица
фотографија Владимир Павићевић

Кон Коритник
фотографија Владимир Павићевић

Кон Чадорите
фотографија Владимир Павићевић

Лазороска куќа
фотографија Владимир Павићевић

Од Мосте
фотографија Владимир Павићевић

Од Задел II
фотографија Владимир Павићевић


ПОВРЗАНИ ЛИНКОВИ

LAZAROPOLE PHOTOS 2012


LAZAROPOLE PHOTOS 2011


LAZAROPOLE PHOTOS 2010


LAZAROPOLE PHOTOS 2006/2007/2008/2009


LAZAROPOLE PHOTOS BY DANCO ANDONOVSKI


LAZAROPOLE PHOTOS BY DRAKCE RISTOVSKI - DAC


--------------------------------------------------------------------------------------

ЛАЗАРОПОЛЕ ФОТО МИНАТО

----------------------------------------------------------------------------

АКТИВНОСТ ПО 15,01,2014

ЛЕГЕНДАТА ЗА ДРЕНИЧЕ И ТУРСКИТЕ ПОПИСНИ ДЕФТЕРИ ОД XV И XVI ВЕК

 Во XV-тиот век на падините на планината Стогово, во месноста наречена Дрениче постоела црква, од која неколкупати ја снемувало иконата "Св. Спас". Иконата, како што тогаш забележувале селаните, три дена "одлетувала" од Дрениче и паѓала на местото каде што денес се наоѓа селото Гари. Жителите навечер ја враќале во црквата во Дрениче, но утредента забележувале дека иконата не е во црквата. По оваа случка сфатиле дека тоа е аманет од Бога, кој им кажува дека тие треба да се преселат од Дрениче на местото каде што секое утро ја наоѓале иконата "Св. Спас", и на тоа место да подигант црква. Ова е легендата за мијачко село Гари.
  Сопред оваа легенда но и од остатоците најдени во месноста Дрениче може да се заклучи дека првичната локација на селото Гари била на исток, недалеку од сегашната, на 5-6 минути одење од Гари. "На тоа место долго време се наоѓале остатоци од куќи и сега се наоѓа едан мала црквичка"; за оваа информација наоѓаме потврда и во еден извештај на егзархискиот учител во село Гари В. Стоилов од 1900 година, испратено до егзархискиот митрополит во Дебар, Козма, кој од разговорот со старите од селото утврдил дека првата населба во Гари се наоѓала во месноста Дрениче (извор: Фонд на Дебарската митрополија, 1900, без дело, К-2, АЕ No 9, Државен архив на Р. Македонија). Исто така оваа предходна информација ја потврдува и бугарскиот учен Арсение Алексиев, во делото "Етнографски белешки за Полјаните, Мијаците и Брсјаците " книга 3, издадена во Софија 1914 година.
панорама, Гари почеток на XX век
Во книгата "Малореканскиот предел" од 1970 година (во еден дел за Гари стр.17), на Д-р. Глигор Тодоровски, се вели: До 1760 година (се мисли на самата околинa на Гари), пределот е пуст и овде во летнио време доаѓале сточари од Битолско и Прилепско за ползување на богатите пасишта, а со наближувањето на зимскиот период, пак, се враќале назад. Тоа било прилично тешко, и повремено, некои сточари се населувале, завладувајќи ги пасиштата и шумите.
  Меѓутоа ова стојалиште, за населување и почеток на некаков организиран живот во самата близина на селото Гари, само од 1760 година, за мене не е до крај издржана. Можеби е вистина дека во атарот на село Гари доаѓале сточари од Битолско и Прилепско, кои имаат удел во развојот на селото во понатамошните години, но тоа го правеле задно со населението кое што го затекнале во селото. Ова мое стоалиште го темелам на изворите кои доаѓаат од турските пописни дефтери од XV и XVI век, кои неспорно говорат за еден континуитет од 1467 се до 1790 година, односно скоро 150 години пред гореспоменатат 1760 година. Така во делото издадено од ИНИ (институт за национална историја) во 2001 година (книгата на почитуваниот Д-р Глигор Тодоровски е издадена 1970 година, при што немал можност да се служи со овие нови турски пописни дефтери - обработени веднаш штом анкарскиот архив ги остапи на ИНИ, при пишување на делот за селото Гари како и за дел од другите села од Мала Река) доаѓаме до нови факти кои заедно со горе споменативе ја збогатуваат и коплетираат сликата за гарското минато. Во книгата "Населби и население во Македонија - XV и XVI век" од Александар Стојановски и Драги Ѓеоргиев, издадена во 2001 година од ИНИ и Државниот архив на Р. Македонија, на страна 53 од книгата ни се дадени изворите за Гари, односно пописните години (пописите) правени од Османлиската Империја за 1467, 1536/39 и 1583 година. На страна 53 од споменатата книга пишува: "ГАРИ, дервен, христијанско село југоисточно од Дебар, во нахијата Река. 1467г. пусто-ненаселено. 1536-39г. имало 62 семејства и 10 неженети. 1583г. 40 семејства и 47 неженети". Овој податок го соборува горе споменатиот податок дека животото во село Гари започнува 1790 година со дослеување на сточари од Битолско и Прилепско. Од цитато може да се заклучи дека селото Гари, односно месноста викана Дрениче, е населено после 1467 година и дека легендата е многу "постара".
  Ако се погледнат податоците од пописните дефтери и за другите мијачки села ќе се забележи дека многу од денешните постоечки села во 1467 година се пусти, ненаселени-напуштени. Ова е последица од востанието на Скендер-бег. За време на пописот на пошироката дебарска област, кој бил извршен непосредно по нејзината реокупација од турската војска, во 1467 година, голем број од села од пределските целини (нахии) Горни Дебар и Река останале пусти (28 од вкупно 105 населби - села). Карактеристично е, притоа, што запустените населби обично биле групирани во оделни региони, како што е случајот со населбите од Мала Река. Тоа секако било последица од поразот на востаниците на Скендер-бег, со кои турските пацифактори жестоко се пресметувале. Ова се настани доста одалечени од времето на првичното навлегување на турската војска во дебарско-реканскиот крај, но добро ги илустрираат последиците за оние делови од овој крај кои енергично одбивале да се покорат.
  Покрај дадените пописни информации за селото Гари даден е податокот дека селото е ДЕРВЕН. Во податоците за реканските села ќе го сретнете и називот ДЕРВЕН (деренџиско село). Називот дервен преставува предосманска институција, служба, која што ја вршеле дрвенџии. Оваа служба ја задржале и турските власти. Службата на дервенџиите се состоела од чување на одделни делови од патишта кои, во близина на нивните населби, минувале низ клисури (дервени) и, воопшто, низ тешко проодни и опасни планински места. Дервенџиската служба претежно ја вршеле христијани, макар што многу ретко со оваа служба се занимавале и муслимани. Врз себе ја превземале одговорноста за животот и за имотот на патниците во секторот од патот што им бил определен за чување. Отпрвин тоа задолжение паѓало врз сето машко население од дервенските села, а кон средината на XVI век била извршена реорганизација на службата, со тоа што само дел од жителите на тие села, 30 или 60, а многу ретко 90, па и 120 лица ја вршеле двенџиската служба. На секој дервенџија му било загарантирано правото од страна на Османлиската држава да носи оружје. Ова право е само еден дел од малкуте примери каде што христијаните во империјат имале право да носат оружје.
Според дадените податоци за селото Гари, користејќи се со еден историски метод, можеме ПРИБЛИЖНО да одредиме колку жители броело селото во дадените пописни години. Треба да се има предвид дека во турските пописни дефтери никогаш не можеме да најдеме вкупна бројка жители, како на едно село така и на некоја поголема турска административна област. Во дефтерите редовно е присутен бројот на семејствата, неженетите и на вдовиците. Но никогаш вкупниот број на лица во едно семјество, на жители на попишаното-попишаните села, а со тоа и на вкупниот број на жители на нахијата, казата и тн. За да може врз основа на ваквите податоци да се добие вкупниот број на лица во едно семјество, што понатаму е основа за пресметување на демографските состојби во едно село, во еден предел и во целата земја, потребно е според вообичаените стандарди во историската наука, бројот на семејствата да се помножи со коефицентот пет (или шест; подолу ќе се обидеме да ја пресметаме вкупната бројка жители на пет малорекански села и притоа бројот на семејствата ќе го множиме со коефицентот пет) и на тоа да се додаде бројот на вдовиците, помножено со коефициентот четири. Имено, се смета дека едно тогашно комплетно смејство, маж, жена и нивните деца, во просек броело пет до шест лица, а вдовичиното (некомплетно) семјство броело еден член помалку (четири до пет лица). Бројот на неженетите не се земал предвид, бидејќи тие веќе еденаш се вклучени во комплетното (Дадената бројка на семјства во овој случај ја множиме со коефицентот 5. Бројот на вдовици го множиме со коефицентот 4. Бројот на неженети не се зема во предвид при изведување на вкупниот-приближен број на население (види погоре): приближната бројка на вкупното население на селото Гари според пописните дефтери е следна:
или некомплетното семејство. Според ова
1536-39г. имало 62 семејства и 10 неженети; 62x5=310;
1583г. 40 семејства и 47 неженети; 40x5=200;
Селото Гари 1536 година броело околу 310 жители а во 1583 година околу 200 жители.
  Од сето ова погоре напишано, уште еднаш, можеме да заклучи дека селото Гари во минатото ја вршело значајната функција - дервенџиство. Селото Гари е едно од постарите села во Мала Река кое постои од 1467 година (може и многу години пред тоа) непрекинато се до "спорната" 1790 гоина, и потоа.

ДРУГИ СТАТИСТИКИ ВО ВРСКА СО СЕЛОТО ГАРИ
1. според Јордан Хаџи Константинов-Џинот селото Гари во 50-те години од XIX век броело 85 куќи;
2. во статистиката на Стефан И. Веркович од 1889 година во селото Гари имало 60 домови и 91 семјество;
3. според турскиот попис од 1894 година за Битолскиот вилает е забележано дека селото Гари брои 80 куќи;
4. во статистиката на Васил Кнчов од 1900 година забележано е дека селото Гари брои 1000 жители;
5. ја бележеиме и статистиката од 1905 година во која за селото Гари брои 236 домаќинства;
6. во 1915 година ја бележиме српската статистика во која селото Гари брои 274 житли;

Текстот е на Мојсо Поповски  (објавен 30 јуни 2009 година на блогот за село Гари)

други линкови





2* ЈОРДАНЧО КИЦОВСКИ - Ц Р Т Е Ж И

Сработано (изработено) од РОКАТА (раката) на Јорданчо Кицовски. Да, од неговата рока. Роката која го носи генот на мијачките уметници. Зар не е црквава лазоровска, слободно кажано - просто од мене, "црно-бела но сепак жива" ?! Жива е како да ја гледаме од КРАСТИНЦИ, еве ја пред нас!. Ете го и тој, "полукралот" како да е повторно на своено место на ЗИЗДОН (ѕидот) во црквана лазороска. Чиниш роката и умот на Кицоски се соединиле и цртале минато читано од ЕРМЕНИЈАТА (книга во која биле запишувани тајните на зографите) на мијачките уметници
ЈОРДАНЧО КИЦОВСКИ
ЦРКВА СВЕТИ ЃОРЃИЈА - ЛАЗАРОПОЛЕ

ЈОРДАНЧО КИЦОВСКИ
ЃУРЧИН КОКАЛЕ НА КОЊ
(мотив фреска на Ѓурчин од црквата Св.Ѓорѓија во Лазарополе, денес не постои)



В И Д И  Л И Н К

*КРЕАТИВЕН ВИКЕНД* СЕ "СЕЛИ" ВО PARIS

*

"Ако некој од Вас познава некој во Париз, може да му ја препорача оваа дешавка...", објави на групата за КРЕАТИВЕН ВИКЕНД првиот човек и долгогодишен организатор на оваа културна манифестација (или како многумина што ја нарекуваат комуникација и креативност во природа) почитуваниот Јован Ламбевски. Едноставно сите дела создадени на сите досегашни креативни викенди, кои што се одржале во Лазарополе, ќе бидат презентирани на еден од најактивните алтернативни простори и тоа во "градот на светлината". Презентацијата ќе се одржи на 15.10.2014 година и "ќе преставува досега најмасовно преставување на македонски уметници надвор од Македонија" - (збр. Јован Ламбевски), дела од над 200-та македонски уметници. Овде треба да се напомене дека КРЕАТИВЕН ВИКЕНДимаше промоција на дела во Скопје - две презентации и една презентација во Белград. линк - презентација на КРЕАТИВЕН ВИКЕНД во Белград.

Mercredi 15 octobre 2014 : Kreativen Vikend / Lazaropole !


 *К Р Е А Т И В Е Н   В И К Е Н Д*  ЛИНКОВИ 










Soundascape Workshop, Nature Meets Technology

Работилница за звук во природна средина

село Лазарополе

22-24 јуни 2012

ЗА ЕДЕН ЛАЗОРОСКИ РОД

ЗА ЕДЕН ЛАЗОРОСКИ РОД
-ОД ИС СОЈ СМЕ-
Родот Димковци се смета за еден од најстарите и најугледните родови од Лазарополе. Род од кој во подалечното и поблиското минато се регрутирале едни од највидните и најугледните православни свештеници (поради што ќе го добијат презимето Попоски-Поповци исто за родот) и учители во реканскиот крај и пошироко.
Се мисли дека водат потекло од основачот на селото Лазар, по кое и селото го добило своето име – Лазарополе. Ова е само една непроверена теза која се врзува со легендата за настанувањето на селото Лазарополе.
ракопис на Ѓурчин Кокалески каде што се споменува јерарх Мартин Димкоски
Според легендата, Османлиите ја уништиле-запалиле населбата (селото) Главино Село а населените го задушиле, палејќи мокра слама пред влезот на пештерата Калина Дупка. Само Лазар успеал да спаси жива глава од сето население, излегувајќи од другиот крај на пештерата во непосредна близина на денешно Лазарополе (во месноста викана Дупчиња), каде што е подигната новата населба. Населбата Главино Село според некои научници се смета дека e центарот на Мијаците во кој се среќавале на собори првенците-главатарите (или подоцна коџабашиите) на сите дотогаш населби во овој крај. “Советодавен центар
”, Главино Село e се до 1467 година кога според дефтерите населбата веќе е пуста ненаселена.
Кажувањето за Лазар, во голема мера легендата, кое се пренесувалo од колено на колено во родот Димковци од денешна гледна точка, при немање доволно проверени извори од минатото, не води до заклучокот дека Лазар е само епонимен предок на родот Димковци. Легендата и споменувањето на епонимниот предок Лазар служела како штит кој имал за цел да ја заштити положбата на родот Димковци, пред се од новодојдените истоплеменски мијачки родови, при крајот на XVII век во Лазарополе, пред се од територијата западно од Црн Дрим.
Староста на родот ако ја исклучиме легендата и епонимниот предок можеме да ја потврдиме и со положбата на истородовните живеалишта-куќите на родот. Живеалиштат на Димковци се наоѓаат во самата близина на селската црква (читај црквата пред 1832 година) и во близина на стариот центар на селото, од кој што понатаму селото се шири во денешната местоположба. Домовите на Димковци во текот на времињата биле доградувани-проширувани, прилагодувани на потребите, но никогаш не биле темелно рушени. Една од првите темелни реконструкции на куќите во Лазарополе можно е да се случила во 1807 година по големиот пожар кој беснеел во селото за време на празникот Огнена Марија. Тогаш, во Лазарополе изгореле 53 куќи. Основниот материјал за покривната конструкција во овој период е сламата. После овој пожар секоја куќа во Лазарополе добива покривна површина само од дебели плочи, но основата на куќата не била изменета туку само приспособена на новите градежни зафати. Во непосредна близина на црквата и живеалиштата на родот се наоѓа местот викано Оралиште кое има археолошко значење. Од 1950 година Оралиште за македонската археологија преставува средновековна некропола каде што се откриени гробови градени од камени плочи – тип циста, со ориентација исток-запад (Археолошка карта на Република Македонија.Скопје, МАНУ, 1996г.). Во минатото семејствата свите блиски ги погребувале во непосредна близина на своите домови. Оваа пракса ќе се смени со текот на годините. На гореспоменатите гробишта (кај Оралиште) ќе престане погебувањето, поради порастот на населението во XVII-XVIII и од хигиенска потреба ќе се започне со погребување на нова локација, кај денешниот водовод (на оваа локација до 30-те години од XX век од истите причини). Димковци веќе со векови се наоѓаат во стариот центар на селото од каде населбата започнува да се разгранува-шири како од самиот род, кој успеал да ги задржи најзначајните места околу црквата, така и од ново придојдените.
натпис од десната влезна страна од црквата во Лазарополе каде што се споменува јерарх-поп Мартин Димкоски
Во прво време негде околу средината на  XVII век Димковци се во постојани семејни релации со соселаните од родот на Коштревци, а покасно со нивното доаѓање во Лазарополе ќе ги засилат роднинските релации со родот Кокалевци од XVIII век. Доста интересна е релацијата помеѓу родовите на Димковци и Кокалевци кои што во текот на сиот XIX век ја имаат целата духовно-општествена власт во селото, зајакнувајќи ги своите релации со роднинска поврзаност. Родовите Димковци и Кокалевци од XIX ќе бидат во постојан судир за превласт во Лазарополе со родот Жунгуловци. Иако трите рода биле во роднински врски сепак помеѓу нив имаало отворен конфликт за доминација во населбата кој ќе кулминира по смрта на Ѓурчин Кокалески во 1863 година. 
фрагмент-родословното дрво  Димковци изработено од Бранислав Поповски
Од гледна точка на родот Димковци, конфликтот со родот Жунгуловци се засновал во однос на зачувување на световната-црковната власт во Лазарополе. Се до 60-те години од XIX црковно-учителската власт во Лазарополе била во рацете на свештеници од родот на Димковци кој во овој период за првпат ќе се соочат со аспирациите на родот Жунгуловци за превласт во црковната власт. Се вели дека јерах Мартин Димкоски Попоски (1800-1870) дозволил неделната утринска литургија (1866 година го сместуваме настанот), по предходни ургенции од страна на неговиот внук Василко Икономов Димкоски Попоски (1848-1934), да ја води неговиот ученик Теофил Аврамов Жунгулоски (1838-1884). Литургијата по картко време била прекината од јерах Мартин, со зборовите: “Ниту ти Авраме ниту пак било кој од твоине, уш‘че од дамнина, незноеше да читат свето писмо ниту да пеет по црковно а камо ли неш‘чо друго црковно работан‘е. Ќа си останете саде едни ОРМАН ПАПАЗИ !. Овие зборови кажуваат за односот помеѓу двата рода, иако меѓу некои од нив имало добри релации како на пример меѓу Василко Икономов Димкоски и Теофил Аврамов Жунгулоски - тие биле за доброто на македонската црковна самосвест, додека односите внатре во Лазарополе се одржувале на стаклена основа. Изразот орман папази (папази-поп) се однесуавало на неговото црковно пеење и водење литургија, едноставо гласот му бил како некој од шума да вика, од орман - ептен силно и неразбирливо за масата народ во црквата лазороска (буквално значење ПОП ОД ОРМАН). Односите биле толку влошени во еден периот така што гробот-натписот на јерарх Мартин Димкоски Попоски, кој што бил веднш до гробот на Ѓурчин Кокалески, бил заменет со плочата и крстот со натпис дека во тој гроб почива Теофил Аврамов Жунгулоски, а гробот на јерархот Димкоски бил преставен дека е тој на ... оној де орман папази.
стебло - родослов
ДИМКОВЦИ
Оваа неправда била исправена во денешни времиња, по околу 60 години лажно искачување на тронот кога е во прашање вистинското место и заслуга за населбата. А зашто е тоа направено и од кого немаме намера да си споменуваме, или пак нема да навлегуваме кој и зашто ги УНИШТИЛ двете фрески на Ѓурчин Кокалески и Мартин Димкоски во лазороската црква, за кои еве сите знаат, само ние незнаеме... "
Besides some inscriptions and scenes from the Old and New Testaments Dicho has also left us some realistic frescoes showing Kokaleskl and Martin the priest in the women's area of the church high on the right-hand wall.". Туку да си спомнеме мие - ние за Димковци-Поповци за нашите свештеници и учители - даскали, за епонимниот предок Лазар, за првиот наш знаен предок Димко-родоначалникот, за ЈЕРАРСИТЕ Мартин, Серафим, Косто, Танаско и Данаил, за преродбеникот Василко Икономов, за револуционерот Павле Караасаноски и за низа учители кои и ние ги паметиме.

автор на текстот Мојсо Попоповски
                                                                                               
Овој текст го посветувам на
на сите ДИМКОВЦИ-ПОПОВЦИ.

ПОВРЗАНИ ЛИНКОВИ

ПОЕЗИЈА ОД АНТЕ ПОПОВСКИ ПРЕВЕДЕНА НА БУГАРСКИ ЈАЗИК

ЕЛЕКТРОНСКОТО СПИСАНИЕ НА БУГАРСКИ ЈАЗИК „ЛИТЕРАТУРЕН СВЕТ“, ВО ЈУЛСКИОТ БРОЈ ДОНЕСУВА ПОВЕЌЕ ПЕСНИ ОД МАКЕДОНСКИОТ ПОЕТ АНТЕ ПОПОВСКИ, КОИ ОД МАКЕДОНСКИ НА БУГАРСКИ ЈАЗИК ГИ ПРЕВЕДЕ БУГАРСКИОТ УМЕТНИК И ПОЕТ РОМАН КИСОВ.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Анте Поповски
превод от македонски: Роман Кисьов
СЪЗДАВАНЕТО
Гълъбица литна от духа на Създателя,
направи кръг около всемира
и го обрамчи със светлина.
Така, а nihilo сътвори първото слово,
а след него и времето. Словото беше
зелено и напевно, и правеше
тревата да расте, животните да раждат,
дърветата да се издигат към слънцето,
небето да пее - птиците да светят.
Сега стоя сам срещу моето слово
и го гледам: расте тъжно и тайнствено,
и със същия цвят, както и гълъбицата на
Създателя.
-----------------------------------------------------------------
ОТ СИНЯ ТИШИНА -
ДУМИ
От синя тишина създадох думи
и от думите създадох Теб.
Поведох те през младостта, през целия живот,
една по една да съберем трохите,
на които постепенно се разпадахме.
Сега, лягайки в самите корени
на новия век,
се вглеждаш в мен
и една по една гасиш
звездите в моите очи.
Така, обеззвезден, влизам във предел
на свята безсъница,
във предел на морничав студ.
О, поезийо, девойко с вкус на вечност.
---------------------------------------------------------------
МОЯТА СИНЯ ПТИЦА
Лесно ще разпознаете моята синя птица:
тя не кълве кората и плодовете на овошките,
не каца на скалите, не дебне леш и кости,
- моята птица никога не слиза от небесата.
Моята птица покръства небесните варвари,
пресъздава светлината във писание според което
бяла като кост, студена като кама
- неизвестността вилнее в нас…
Толкова високо, чак до звездите,
можеше да се изкачи само словото,
моята синя птица:
с клюнче от звуци, с крила от глаголи…
-------------------------------------------------------------------
ЗВЕЗДЕН КОРЕН
             На д-р Никола Силяновски
Не можеше да издържи, виждайки
каква тъга измъчва камъка
когато не каца птица на него.
Наведе се и го целуна, и онова, с което можеше
да му помогне, беше да издълбае
птица върху него. Когато птицата започна
да се различава ясно
- тя разпери криле, запърха,
надигна се, откликна
и полетя заедно с камъка:
малък остров плаваше по небето
- птицата сънуваше, за да превъзмогне смъртта
- камъкът копнееше да докосне
своя звезден корен…
-----------------------------------------------------------------------
ПРОРОЦИ
Народът легна в нощта, върху Езерната земя,
а когато се събуди, усети мирис на изгоряло жито
и много смола, и планина забулена в мъгла.
Край реката пророци врязваха знаци върху кости
и предричаха края на всичко, докъдето стига погледът,
и на всичко, докато вторник повтаряше вторника:
- Този, който прескочи Святото дърво,
той ще управлява гробовете
и ще спаси своите близки.
------------------------------------------------
ЯВЛЕНИЕ В ДОЛИНАТА НА ЖИВОТА
През лятото Христос си играе с децата на двора
Пълни ведро от кладенеца
Полива като цветенца своите другарчета
Вечер събира с тях светулки
И се въргаля в окосената ливада
А когато заспи в тревата
Когато порасне в съня
Когато заприлича на момче
От хълмовете на лятната нощ
Ще се покаже Дева Мария
За да прибере Исус
И да го положи
В звездната постеля на Свещеното Писание
Ние - заспали в тревата -
Така и не видяхме бялата кърпа
В която бяха увити гвоздеи
И не чухме кънтежа в нощта
Докато някой изковаваше кръста ни.
---------------------------------------------------------------------
ГЛАГОЛИЦА
И слънцето съвсем се спусна,
и буквите излязоха от словото,
и Исус слезе от кръста,
за да те потърсят.
А ти, никой да не те разбере,
като изсъхнала ябълка, забравена на рафт,
като уединен монах във пещера,
само мълчиш и сам си глаголиш
- някаква черна глаголица.
--------------------------------------------------------------------
ОТГОВОРИ
Откакто завинаги изтри онова,
което е записал в пясъка пред себе си,
питаха го какво е написал, а Исус
им отговори: Аз нито нещо записах
- нито изтрих! И това, което е изтрито,
най-първо е било записано във вашите
собствени пустини,
затова отговора в себе си го потърсете.
----------------------------------------------
НЕЩО МЕ ДОКОСВА
        На Михаил Ренджов
Нещо ме докосва,
но аз не мога да отгатна
какво е то. Шепти ми:
идвам откъм морето, а Хелен
още чака на брега,
лута се във залеза и копнее:
на всяка гласна
от песента, която пее,
свети по една звезда,
а на нейната коса
един славей чака да изгрее месечината.
----------------------------------------------------------------------
ПРЕДЕЛ
          На Ефтим Клетников
Има един предел, в който
всяка душа е море,
и където никой не пие вино,
и където никой не знае какво е правда,
и неправда какво е, никой не знае,
нито какво е добро - нито какво е зло -
нито пък знае свидетел какво е,
и какво обвинение. Това е там,
където звездите са под тебе,
и където всеки за всекиго
е семе за стръкче трева.
В този предел вилнеят ветровете
на Манделщам. В този предел
един черен вятър
разпръсва вятър,
там вятър го отнася нанякъде
и донася вятър.
--------------------------------------------------------------------------
О, КАВАФИС
                 На Матея Матевски
От тази нощ нататък ще расте денят,
а след това и пролетта ще подготвя тревата,
гъста и зелена, за някого.
И един бял кон ще цвили някъде в залеза
и ще чака някого,
за да отпътува безвъзвратно натам,
където престават всички значения
и големите лъжи за някаква свята длъжност
към родината и безброй други баналности…
О, Кавафис,
от днес нататък ще нараства денят,
а след това и пролетта ще подготвя тревата,
гъста и зелена, за някого. Някъде там
ще легнем сами,
защото ние на живота подарихме
само нещо свое,
а на смъртта - всичко…
_______________________________________________________________

АНТЕ ПОПОВСКИ - поетот што нé учеше како се сака татковината



КРВ ЛАЗОРОВСКА

Благоја Грујовски - Концерт .

Macedonia Time Lapse - Sunset after Snowfall HD - Lazoropole - Kolevski Voislav - Vojce

Macedonia Time Lapse - Panorama of Lazoropole HD *** Kolevski Voislav - Vojce

Истражи ја Македонија - Тресонче и Лазорополе

ИЛИНДЕН 2012_МАЈОВЦИ_МАНУКОТ

Мијаци без гајлиња

Мијаци без гајлиња
ИСТРАЖИ ЈА МАКЕДОНИЈА

Крсте Коловски - автор на фреските од Св. Димитрија

Lazaropole Sokolica Лазарополе Соколица

ЛАЗАРОПОЛЕ - АЛФА ТВ

ТВ Галерија - Анте Поповски, Живот и дело. (ТВ ОРБИС - Битола)

„Живот„ посветена на Анте Поповски, на ТВ Алфа

Clip from Jadran Film 1948 production. This version of Teskoto is from the village of Lazaropolje

Povratesko,s. Lazaropole

lazaropole winter 2009

Naum Petreski -- Lazaropole tamu najgore

Св. Јован Бигорски

Св. Јован Бигорски
www.bigorski.org.mk

MAKEDONIJA PAT

MAKEDONIJA PAT
МАКЕДОНИЈА ПАТ

Македонско Друштво "ИЛИНДЕН"-Тирана

Македонско Друштво "ИЛИНДЕН"-Тирана
www.ilinden-tirana.com

Blog Post

Popular Posts