Е Х Л О В Е Ц

* ЗА ВОВЕД  - од делото „Книгата за Мијаците” (Македонска библиотека No 12, Софија, 1941)

„Некои од избеганите Мијаци формирале нови населби поблиску или подалеку од родните огништа. А други се населиле во старите населби. Значи гратчето Крушево половина на број се Мијаци. Селото Елховец (Кичевско) е чисто мијачко, 80 куќи, населено во блиското соседство на Реканско. Историското село Смилево е подалечна мијачка колонија. Таа се наоѓа во Битолско – Демир Хисар. Најмногу далечни мијачки колонии се: селата Папрадиште и Ореше во Велешко, местноста Азот. Освен овие иселувања имало и други, поединечно или групно во разни градови како што се: Битола, Солун Скопје, каде што ги повикува егзистенцијата стопаните. Не помалку се иселени Мијаци во Бугарија, кои се сместени во Софија, Лом Видин, Свиштов и на други места. Мијаци има и во Романија и Србија.“
„Книгата за Мијаците (Македонска библиотека No 12, Софија, 1941)

** ЕХЛОВЕЦ ВО ТУРСКИТЕ ПОПИСНИ ДЕФТЕРИ ОД XV-XVI ВЕК

<<< Ехлoвец, дервен, христијaнскo селo југoзaпaднo oд Кичевo, вo Кичевскaтa нaхијa. Вo 1467/68 гoдинa имaлo 20 семејствa и 2 неженети; вo 1528/29 гoдинa - 42 семејствa, 7 неженети и 1 вдoвец; вo 1544/45 гoдинa - 41 семејствo и 9 неженети; вo 1568/69 гoдинa - 50 семејствa и 11 неженети.>>>

** ДЕРВЕН
Покрај дадените пописни информации за селото Ехловец даден е податокот дека селото е ДЕРВЕН. Во податоците за реканските села ќе го сретнете и називот ДЕРВЕН (деренџиско село). Називот дервен преставува предосманска институција, служба, која што ја вршеле дрвенџии. Оваа служба ја задржале и турските власти. Службата на дервенџиите се состоела од чување на одделни делови од патишта кои, во близина на нивните населби, минувале низ клисури (дервени) и, воопшто, низ тешко проодни и опасни планински места. Дервенџиската служба претежно ја вршеле христијани, макар што многу ретко со оваа служба се занимавале и муслимани. Врз себе ја превземале одговорноста за животот и за имотот на патниците во секторот од патот што им бил определен за чување. Отпрвин тоа задолжение паѓало врз сето машко население од дервенските села, а кон средината на XVI век била извршена реорганизација на службата, со тоа што само дел од жителите на тие села, 30 или 60, а многу ретко 90, па и 120 лица ја вршеле двенџиската служба. На секој дервенџија му било загарантирано правото од страна на Османлиската држава да носи оружје. Ова право е само еден дел од малкуте примери каде што христијаните во империјат имале право да носат оружје.

*** БРОЈНАТА СОСОТОЈБА НА НАСЕЛЕНИЕТО ВО ЕХЛОВЕЦ ВО ПЕРИОДОТ ОД XV ДО XVI ВЕК

Според дадените податоци за селото Ехловец, користејќи се со еден историски метод, можеме ПРИБЛИЖНО да одредиме колку жители броело селото во дадените пописни години. Треба да се има предвид дека во турските пописни дефтери никогаш не можеме да најдеме вкупна бројка жители, како на едно село така и на некоја поголема турска административна област. Во дефтерите редовно е присутен бројот на семејствата, неженетите и на вдовиците. Но никогаш вкупниот број на лица во едно семјество, на жители на попишаното-попишаните села, а со тоа и на вкупниот број на жители на нахијата, казата и тн. За да може врз основа на ваквите податоци да се добие вкупниот број на лица во едно семјество, што понатаму е основа за пресметување на демографските состојби во едно село, во еден предел и во целата земја, потребно е според вообичаените стандарди во историската наука, бројот на семејствата да се помножи со коефицентот пет и на тоа да се додаде бројот на вдовиците, помножено со коефициентот четири. Имено, се смета дека едно тогашно комплетно смејство, маж, жена и нивните деца, во просек броело пет до шест лица, а вдовичиното (некомплетно) семјство броело еден член помалку (четири до пет лица). Бројот на неженетите не се земал предвид, бидејќи тие веќе еденаш се вклучени во комплетното (Дадената бројка на семјства во овој случај ја множиме со коефицентот 5. Бројот на вдовици го множиме со коефицентот 4. Бројот на неженети не се зема во предвид при изведување на вкупниот-приближен број на население. Приближната бројка на вкупното население на селото Ехловец според пописните дефтери е следна:

1467/68 гoдинa имaлo 20 семејствa и 2 неженети /// 20x5= 100 жители
1528/29 гoдинa - 42 семејствa, 7 неженети и 1 вдoвец /// (42x5)+(1x4)= 214 жители
1544/45 гoдинa - 41 семејствo и 9 неженети /// 41x5= 205 жители
1568/69 гoдинa - 50 семејствa и 11 неженети /// 50x5= 250 жители

Од сето ова погоре напишано, можеме да заклучи дека селото Ехловец во минатото ја вршело значајната функција - дервенџиство. Селото Ехловец е едно од постарите мијачки населби кое постои од 1467 година (може и многу години пред тоа) непрекинато се до денес. Пописните дефтери од 1467 година се доста интересни. Ако се погледнат податоците од пописните дефтери и за другите мијачки села ќе се забележи дека многу од денешните постоечки села во 1467 година се пусти, ненаселени-напуштени. Ова е последица од востанието на Скендер-бег. За време на пописот на пошироката дебарска, струшко-дримколска и кичевска област, кој бил извршен непосредно по нејзината реокупација од турската војска, во 1467 година, голем број од села од пределските целини (нахии) Горни Дебар, Река и Кичевската нахија останале пусти (над 30 населби-села, пусти-ненаселени). Карактеристично е, притоа, што запустените населби обично биле групирани во оделни региони, како што е случајот со населбите од Мала Река. Тоа секако било последица од поразот на востаниците на Скендер-бег, со кои турските пацифактори жестоко се пресметувале. Ова се настани доста одалечени од времето на првичното навлегување на турската војска во дебарско-реканскиот крај, но добро ги илустрираат последиците за оние делови од овој крај кои енергично одбивале да се покорат. Иако Ехловец како населба била на самата периферија од овие настани и не била “директно” засегната сепак тоа не може да не одалечи од погоре изнесениот факт дека селото Ехловец е една од најстарите мијачки населби, со стаж од над 550 години ако не и повеќе.

** дополнителни информации: cпоред податоците од 1873 година, селото имало 32 домаќинства со 125 жители христијани; cпоред податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 475 жители христијани. Според пописот од 2002 година има 20 жители.

Текст на Мојсо Поповски

ЕХЛОВЕЦ ДЕНЕС ВО МЕСЕЦ КОЛОЖЕГ ЛЕТО ГОСПОДОВО 2015-то
 ВОДИЦИ ВО ЕХЛОВЕЦ 2015

фотографија од Слободан Блажески

фотографија од Слободан Блажески

фотографија од Слободан Блажески


поврзани линкови
-------------------------------

* ПОКАНА * Самостојната изложба на Јана Манева - Чупоска

Изложба на цртежи, комбинирана техника, цртеж и дигитална фотографија од циклусот„Портретирани сеќавања“.
Изложбата ќе ја отворат Наде Пешева - ликовен критичар и Јордан Плевнеш - писател.



Во добата на дигитални технологии и постојано редефинирање на предметот на уметноста и опфатот на нејзините граници, интересот на авторката Јана Манева – Чупоска, се врти кон асоцијативните форми кои ги побудуваат во нас ,заспаните’ навидум подзаборавени, но дефинирани архетипови, предавани од колено на колено, како дел од една колективна меморија поврзана со прашањето на културните и етно -идентитети“. (м-р Наде Пешева - ликовен критичар и историчар на уметност).

Кругот, елипсата и другите рамковидни геометриски површини образуваат едно чувство за прегледување или пак, кажано филмски, проектирање на пози од ексклузивен споменар, со интимистичка топлина и со патина која ни е мошне блиска, со повеќеслојно препознатливи кодови од нашиот културно-егзистенцијален бит и корен, истргнати од визуелното, ако сакате, генетско наследство“. (Горан Тренчовски - режисер)



ПРОМОЦИЈА НА МОНОГРАФИЈАТА "ЛАЗОРОСКИТЕ ЗОГРАФИ" ОД ПЕТРЕ Р. КОЛОВСКИ (4-ти декември 2014 година во 12часот)

ЧЕТВРТОК (4-ти декември) во 12 часот во МАНУ ЌЕ СЕ ОДРЖИ ПРОМОЦИЈА НА МОНОГРАФИЈАТА "ЛАЗОРОСКИТЕ ЗОГРАФИ". ИЗДАНИЕТО ЌЕ ГО ПРОМОВИРААТ АКАДЕМИЦИТЕ ЦВЕТАН ГРОЗДАНОВ И ГЛИГОР ЈОВАНОВСКИ



ПОЕТСКИОТ КАРАВАН НА ДПМ ВО СПОМЕН-СОБАТА НА АНТЕ ПОПОВСКИ (3 декември 2014 година во 19 часот )

Поетскиот караван на Друштвото на писателите на Македонија продолжува во знак на чествување на Анте Поповски, големиот македонски поет, академик, долгогодишен член на ДПМ и, во еден мандат, негов претседател. На 3 декември 2014 г., во 19 часот во спомен собата на Анте Поповски, во Центарот за култура на Општина Ѓорче Петров, ќе настапат дваесетина поети, членови на македонската писателска асоцијација, од различни генерации.

Љубителите на поетскиот збор на оваа средба ќе имаат можност да го проследат настапот на Вера Чејковска, Зоран Анчевски, Иван Антоновски, Стојан Тарапуза, Раде Силјан, Иван Џепароски,Бранко Цветкоски, Веле Смилевски, Ресул Шабани, Драгица Најческа, Илија Велев, Христо Петрески, Санде Стојчевски, Кочо Топузоски, Љерка Тот Наумова, Братислав Ташковски, Александар Поповски, Јовица Тасевски Етернијан, Иван Чаповски, Методија Тошевски, Димитар Пандев, Јусуф Сулејман, Ристо Јачев и Тодор Чаловски.


ЦРНО ΟΡΟ

Над нејзината постела 
стоеше фотографија. 
На неа: Таа и Тој.


Смири го, синко, радиото, замоли, 
јас не знам да ти појаснам зошто 
ама секогаш кога го свират Тешкото


Татко ти излегува од фотографијата 
и со црвена шамија во рацете 
заигрува и скока та се затресува куќата,


- чиниш се урива чардакот...
                                                                                                           Анте Поповски


------------------------------------------------------

ИМЕТО, ДАМКА КРВ КОЈА ЗБОРУВА

... Тука на Балканот не се знае врз што е повеќе посегнувано: врз името, или врз животот. Тука значи, не мора да има војна за да се загине! Надграден е тука до совршенство системот на меѓусебно ништење на еден од друг, а кога ќе го снема другиот, тогај едниот себеси се ништи. Специфичен облик на духовен ханибализам! И уште еден балкански специјалитет: обединување на непријателите меѓу себе против помалите и понемоќните: апсолутна смисла за редакција. А потоа - старото правило: едниот против другиот се до меѓусебно истребување...

И напиша меѓу другото Анте Поповски во вонвременското писмо- есеј под горниот наслов уште во 90 -те години од минатиот век на бугарската поетеса Блага Димитрова.



ДРУГИ ЛИНКОВИ

Лазарополе - Фотографија - Владимир Павићевић


Чадорите
фотографија Владимир Павићевић 

Задел I
фотографија Владимир Павићевић

Од Соколица
фотографија Владимир Павићевић

Кон Коритник
фотографија Владимир Павићевић

Кон Чадорите
фотографија Владимир Павићевић

Лазороска куќа
фотографија Владимир Павићевић

Од Мосте
фотографија Владимир Павићевић

Од Задел II
фотографија Владимир Павићевић


ПОВРЗАНИ ЛИНКОВИ

LAZAROPOLE PHOTOS 2012


LAZAROPOLE PHOTOS 2011


LAZAROPOLE PHOTOS 2010


LAZAROPOLE PHOTOS 2006/2007/2008/2009


LAZAROPOLE PHOTOS BY DANCO ANDONOVSKI


LAZAROPOLE PHOTOS BY DRAKCE RISTOVSKI - DAC


--------------------------------------------------------------------------------------

ЛАЗАРОПОЛЕ ФОТО МИНАТО

----------------------------------------------------------------------------

АКТИВНОСТ ПО 15,01,2014

ЛЕГЕНДАТА ЗА ДРЕНИЧЕ И ТУРСКИТЕ ПОПИСНИ ДЕФТЕРИ ОД XV И XVI ВЕК

 Во XV-тиот век на падините на планината Стогово, во месноста наречена Дрениче постоела црква, од која неколкупати ја снемувало иконата "Св. Спас". Иконата, како што тогаш забележувале селаните, три дена "одлетувала" од Дрениче и паѓала на местото каде што денес се наоѓа селото Гари. Жителите навечер ја враќале во црквата во Дрениче, но утредента забележувале дека иконата не е во црквата. По оваа случка сфатиле дека тоа е аманет од Бога, кој им кажува дека тие треба да се преселат од Дрениче на местото каде што секое утро ја наоѓале иконата "Св. Спас", и на тоа место да подигант црква. Ова е легендата за мијачко село Гари.
  Сопред оваа легенда но и од остатоците најдени во месноста Дрениче може да се заклучи дека првичната локација на селото Гари била на исток, недалеку од сегашната, на 5-6 минути одење од Гари. "На тоа место долго време се наоѓале остатоци од куќи и сега се наоѓа едан мала црквичка"; за оваа информација наоѓаме потврда и во еден извештај на егзархискиот учител во село Гари В. Стоилов од 1900 година, испратено до егзархискиот митрополит во Дебар, Козма, кој од разговорот со старите од селото утврдил дека првата населба во Гари се наоѓала во месноста Дрениче (извор: Фонд на Дебарската митрополија, 1900, без дело, К-2, АЕ No 9, Државен архив на Р. Македонија). Исто така оваа предходна информација ја потврдува и бугарскиот учен Арсение Алексиев, во делото "Етнографски белешки за Полјаните, Мијаците и Брсјаците " книга 3, издадена во Софија 1914 година.
панорама, Гари почеток на XX век
Во книгата "Малореканскиот предел" од 1970 година (во еден дел за Гари стр.17), на Д-р. Глигор Тодоровски, се вели: До 1760 година (се мисли на самата околинa на Гари), пределот е пуст и овде во летнио време доаѓале сточари од Битолско и Прилепско за ползување на богатите пасишта, а со наближувањето на зимскиот период, пак, се враќале назад. Тоа било прилично тешко, и повремено, некои сточари се населувале, завладувајќи ги пасиштата и шумите.
  Меѓутоа ова стојалиште, за населување и почеток на некаков организиран живот во самата близина на селото Гари, само од 1760 година, за мене не е до крај издржана. Можеби е вистина дека во атарот на село Гари доаѓале сточари од Битолско и Прилепско, кои имаат удел во развојот на селото во понатамошните години, но тоа го правеле задно со населението кое што го затекнале во селото. Ова мое стоалиште го темелам на изворите кои доаѓаат од турските пописни дефтери од XV и XVI век, кои неспорно говорат за еден континуитет од 1467 се до 1790 година, односно скоро 150 години пред гореспоменатат 1760 година. Така во делото издадено од ИНИ (институт за национална историја) во 2001 година (книгата на почитуваниот Д-р Глигор Тодоровски е издадена 1970 година, при што немал можност да се служи со овие нови турски пописни дефтери - обработени веднаш штом анкарскиот архив ги остапи на ИНИ, при пишување на делот за селото Гари како и за дел од другите села од Мала Река) доаѓаме до нови факти кои заедно со горе споменативе ја збогатуваат и коплетираат сликата за гарското минато. Во книгата "Населби и население во Македонија - XV и XVI век" од Александар Стојановски и Драги Ѓеоргиев, издадена во 2001 година од ИНИ и Државниот архив на Р. Македонија, на страна 53 од книгата ни се дадени изворите за Гари, односно пописните години (пописите) правени од Османлиската Империја за 1467, 1536/39 и 1583 година. На страна 53 од споменатата книга пишува: "ГАРИ, дервен, христијанско село југоисточно од Дебар, во нахијата Река. 1467г. пусто-ненаселено. 1536-39г. имало 62 семејства и 10 неженети. 1583г. 40 семејства и 47 неженети". Овој податок го соборува горе споменатиот податок дека животото во село Гари започнува 1790 година со дослеување на сточари од Битолско и Прилепско. Од цитато може да се заклучи дека селото Гари, односно месноста викана Дрениче, е населено после 1467 година и дека легендата е многу "постара".
  Ако се погледнат податоците од пописните дефтери и за другите мијачки села ќе се забележи дека многу од денешните постоечки села во 1467 година се пусти, ненаселени-напуштени. Ова е последица од востанието на Скендер-бег. За време на пописот на пошироката дебарска област, кој бил извршен непосредно по нејзината реокупација од турската војска, во 1467 година, голем број од села од пределските целини (нахии) Горни Дебар и Река останале пусти (28 од вкупно 105 населби - села). Карактеристично е, притоа, што запустените населби обично биле групирани во оделни региони, како што е случајот со населбите од Мала Река. Тоа секако било последица од поразот на востаниците на Скендер-бег, со кои турските пацифактори жестоко се пресметувале. Ова се настани доста одалечени од времето на првичното навлегување на турската војска во дебарско-реканскиот крај, но добро ги илустрираат последиците за оние делови од овој крај кои енергично одбивале да се покорат.
  Покрај дадените пописни информации за селото Гари даден е податокот дека селото е ДЕРВЕН. Во податоците за реканските села ќе го сретнете и називот ДЕРВЕН (деренџиско село). Називот дервен преставува предосманска институција, служба, која што ја вршеле дрвенџии. Оваа служба ја задржале и турските власти. Службата на дервенџиите се состоела од чување на одделни делови од патишта кои, во близина на нивните населби, минувале низ клисури (дервени) и, воопшто, низ тешко проодни и опасни планински места. Дервенџиската служба претежно ја вршеле христијани, макар што многу ретко со оваа служба се занимавале и муслимани. Врз себе ја превземале одговорноста за животот и за имотот на патниците во секторот од патот што им бил определен за чување. Отпрвин тоа задолжение паѓало врз сето машко население од дервенските села, а кон средината на XVI век била извршена реорганизација на службата, со тоа што само дел од жителите на тие села, 30 или 60, а многу ретко 90, па и 120 лица ја вршеле двенџиската служба. На секој дервенџија му било загарантирано правото од страна на Османлиската држава да носи оружје. Ова право е само еден дел од малкуте примери каде што христијаните во империјат имале право да носат оружје.
Според дадените податоци за селото Гари, користејќи се со еден историски метод, можеме ПРИБЛИЖНО да одредиме колку жители броело селото во дадените пописни години. Треба да се има предвид дека во турските пописни дефтери никогаш не можеме да најдеме вкупна бројка жители, како на едно село така и на некоја поголема турска административна област. Во дефтерите редовно е присутен бројот на семејствата, неженетите и на вдовиците. Но никогаш вкупниот број на лица во едно семјество, на жители на попишаното-попишаните села, а со тоа и на вкупниот број на жители на нахијата, казата и тн. За да може врз основа на ваквите податоци да се добие вкупниот број на лица во едно семјество, што понатаму е основа за пресметување на демографските состојби во едно село, во еден предел и во целата земја, потребно е според вообичаените стандарди во историската наука, бројот на семејствата да се помножи со коефицентот пет (или шест; подолу ќе се обидеме да ја пресметаме вкупната бројка жители на пет малорекански села и притоа бројот на семејствата ќе го множиме со коефицентот пет) и на тоа да се додаде бројот на вдовиците, помножено со коефициентот четири. Имено, се смета дека едно тогашно комплетно смејство, маж, жена и нивните деца, во просек броело пет до шест лица, а вдовичиното (некомплетно) семјство броело еден член помалку (четири до пет лица). Бројот на неженетите не се земал предвид, бидејќи тие веќе еденаш се вклучени во комплетното (Дадената бројка на семјства во овој случај ја множиме со коефицентот 5. Бројот на вдовици го множиме со коефицентот 4. Бројот на неженети не се зема во предвид при изведување на вкупниот-приближен број на население (види погоре): приближната бројка на вкупното население на селото Гари според пописните дефтери е следна:
или некомплетното семејство. Според ова
1536-39г. имало 62 семејства и 10 неженети; 62x5=310;
1583г. 40 семејства и 47 неженети; 40x5=200;
Селото Гари 1536 година броело околу 310 жители а во 1583 година околу 200 жители.
  Од сето ова погоре напишано, уште еднаш, можеме да заклучи дека селото Гари во минатото ја вршело значајната функција - дервенџиство. Селото Гари е едно од постарите села во Мала Река кое постои од 1467 година (може и многу години пред тоа) непрекинато се до "спорната" 1790 гоина, и потоа.

ДРУГИ СТАТИСТИКИ ВО ВРСКА СО СЕЛОТО ГАРИ
1. според Јордан Хаџи Константинов-Џинот селото Гари во 50-те години од XIX век броело 85 куќи;
2. во статистиката на Стефан И. Веркович од 1889 година во селото Гари имало 60 домови и 91 семјество;
3. според турскиот попис од 1894 година за Битолскиот вилает е забележано дека селото Гари брои 80 куќи;
4. во статистиката на Васил Кнчов од 1900 година забележано е дека селото Гари брои 1000 жители;
5. ја бележеиме и статистиката од 1905 година во која за селото Гари брои 236 домаќинства;
6. во 1915 година ја бележиме српската статистика во која селото Гари брои 274 житли;

Текстот е на Мојсо Поповски  (објавен 30 јуни 2009 година на блогот за село Гари)

други линкови





2* ЈОРДАНЧО КИЦОВСКИ - Ц Р Т Е Ж И

Сработано (изработено) од РОКАТА (раката) на Јорданчо Кицовски. Да, од неговата рока. Роката која го носи генот на мијачките уметници. Зар не е црквава лазоровска, слободно кажано - просто од мене, "црно-бела но сепак жива" ?! Жива е како да ја гледаме од КРАСТИНЦИ, еве ја пред нас!. Ете го и тој, "полукралот" како да е повторно на своено место на ЗИЗДОН (ѕидот) во црквана лазороска. Чиниш роката и умот на Кицоски се соединиле и цртале минато читано од ЕРМЕНИЈАТА (книга во која биле запишувани тајните на зографите) на мијачките уметници
ЈОРДАНЧО КИЦОВСКИ
ЦРКВА СВЕТИ ЃОРЃИЈА - ЛАЗАРОПОЛЕ

ЈОРДАНЧО КИЦОВСКИ
ЃУРЧИН КОКАЛЕ НА КОЊ
(мотив фреска на Ѓурчин од црквата Св.Ѓорѓија во Лазарополе, денес не постои)



В И Д И  Л И Н К

The Hard One Teskoto Gligor Smokvarski / Тешкото Глигор Смокварски

КРВ ЛАЗОРОВСКА

Благоја Грујовски - Концерт .

Macedonia Time Lapse - Sunset after Snowfall HD - Lazoropole - Kolevski Voislav - Vojce

Macedonia Time Lapse - Panorama of Lazoropole HD *** Kolevski Voislav - Vojce

Истражи ја Македонија - Тресонче и Лазорополе

ИЛИНДЕН 2012_МАЈОВЦИ_МАНУКОТ

Мијаци без гајлиња

Мијаци без гајлиња
ИСТРАЖИ ЈА МАКЕДОНИЈА

Крсте Коловски - автор на фреските од Св. Димитрија

Lazaropole Sokolica Лазарополе Соколица

ЛАЗАРОПОЛЕ - АЛФА ТВ

ТВ Галерија - Анте Поповски, Живот и дело. (ТВ ОРБИС - Битола)

„Живот„ посветена на Анте Поповски, на ТВ Алфа

Clip from Jadran Film 1948 production. This version of Teskoto is from the village of Lazaropolje

Povratesko,s. Lazaropole

lazaropole winter 2009

Naum Petreski -- Lazaropole tamu najgore

Св. Јован Бигорски

Св. Јован Бигорски
www.bigorski.org.mk

MAKEDONIJA PAT

MAKEDONIJA PAT
МАКЕДОНИЈА ПАТ

Македонско Друштво "ИЛИНДЕН"-Тирана

Македонско Друштво "ИЛИНДЕН"-Тирана
www.ilinden-tirana.com

МИР БОЖЈИ ХРИСТОС СЕ РОДИ

МИР БОЖЈИ ХРИСТОС СЕ РОДИ
ВИСТИНА СЕ РОДИ

Blog Post

Popular Posts