ПОЕЗИЈА ОД АНТЕ ПОПОВСКИ ПРЕВЕДЕНА НА БУГАРСКИ ЈАЗИК

ЕЛЕКТРОНСКОТО СПИСАНИЕ НА БУГАРСКИ ЈАЗИК „ЛИТЕРАТУРЕН СВЕТ“, ВО ЈУЛСКИОТ БРОЈ ДОНЕСУВА ПОВЕЌЕ ПЕСНИ ОД МАКЕДОНСКИОТ ПОЕТ АНТЕ ПОПОВСКИ, КОИ ОД МАКЕДОНСКИ НА БУГАРСКИ ЈАЗИК ГИ ПРЕВЕДЕ БУГАРСКИОТ УМЕТНИК И ПОЕТ РОМАН КИСОВ.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Анте Поповски
превод от македонски: Роман Кисьов
СЪЗДАВАНЕТО
Гълъбица литна от духа на Създателя,
направи кръг около всемира
и го обрамчи със светлина.
Така, а nihilo сътвори първото слово,
а след него и времето. Словото беше
зелено и напевно, и правеше
тревата да расте, животните да раждат,
дърветата да се издигат към слънцето,
небето да пее - птиците да светят.
Сега стоя сам срещу моето слово
и го гледам: расте тъжно и тайнствено,
и със същия цвят, както и гълъбицата на
Създателя.
-----------------------------------------------------------------
ОТ СИНЯ ТИШИНА -
ДУМИ
От синя тишина създадох думи
и от думите създадох Теб.
Поведох те през младостта, през целия живот,
една по една да съберем трохите,
на които постепенно се разпадахме.
Сега, лягайки в самите корени
на новия век,
се вглеждаш в мен
и една по една гасиш
звездите в моите очи.
Така, обеззвезден, влизам във предел
на свята безсъница,
във предел на морничав студ.
О, поезийо, девойко с вкус на вечност.
---------------------------------------------------------------
МОЯТА СИНЯ ПТИЦА
Лесно ще разпознаете моята синя птица:
тя не кълве кората и плодовете на овошките,
не каца на скалите, не дебне леш и кости,
- моята птица никога не слиза от небесата.
Моята птица покръства небесните варвари,
пресъздава светлината във писание според което
бяла като кост, студена като кама
- неизвестността вилнее в нас…
Толкова високо, чак до звездите,
можеше да се изкачи само словото,
моята синя птица:
с клюнче от звуци, с крила от глаголи…
-------------------------------------------------------------------
ЗВЕЗДЕН КОРЕН
             На д-р Никола Силяновски
Не можеше да издържи, виждайки
каква тъга измъчва камъка
когато не каца птица на него.
Наведе се и го целуна, и онова, с което можеше
да му помогне, беше да издълбае
птица върху него. Когато птицата започна
да се различава ясно
- тя разпери криле, запърха,
надигна се, откликна
и полетя заедно с камъка:
малък остров плаваше по небето
- птицата сънуваше, за да превъзмогне смъртта
- камъкът копнееше да докосне
своя звезден корен…
-----------------------------------------------------------------------
ПРОРОЦИ
Народът легна в нощта, върху Езерната земя,
а когато се събуди, усети мирис на изгоряло жито
и много смола, и планина забулена в мъгла.
Край реката пророци врязваха знаци върху кости
и предричаха края на всичко, докъдето стига погледът,
и на всичко, докато вторник повтаряше вторника:
- Този, който прескочи Святото дърво,
той ще управлява гробовете
и ще спаси своите близки.
------------------------------------------------
ЯВЛЕНИЕ В ДОЛИНАТА НА ЖИВОТА
През лятото Христос си играе с децата на двора
Пълни ведро от кладенеца
Полива като цветенца своите другарчета
Вечер събира с тях светулки
И се въргаля в окосената ливада
А когато заспи в тревата
Когато порасне в съня
Когато заприлича на момче
От хълмовете на лятната нощ
Ще се покаже Дева Мария
За да прибере Исус
И да го положи
В звездната постеля на Свещеното Писание
Ние - заспали в тревата -
Така и не видяхме бялата кърпа
В която бяха увити гвоздеи
И не чухме кънтежа в нощта
Докато някой изковаваше кръста ни.
---------------------------------------------------------------------
ГЛАГОЛИЦА
И слънцето съвсем се спусна,
и буквите излязоха от словото,
и Исус слезе от кръста,
за да те потърсят.
А ти, никой да не те разбере,
като изсъхнала ябълка, забравена на рафт,
като уединен монах във пещера,
само мълчиш и сам си глаголиш
- някаква черна глаголица.
--------------------------------------------------------------------
ОТГОВОРИ
Откакто завинаги изтри онова,
което е записал в пясъка пред себе си,
питаха го какво е написал, а Исус
им отговори: Аз нито нещо записах
- нито изтрих! И това, което е изтрито,
най-първо е било записано във вашите
собствени пустини,
затова отговора в себе си го потърсете.
----------------------------------------------
НЕЩО МЕ ДОКОСВА
        На Михаил Ренджов
Нещо ме докосва,
но аз не мога да отгатна
какво е то. Шепти ми:
идвам откъм морето, а Хелен
още чака на брега,
лута се във залеза и копнее:
на всяка гласна
от песента, която пее,
свети по една звезда,
а на нейната коса
един славей чака да изгрее месечината.
----------------------------------------------------------------------
ПРЕДЕЛ
          На Ефтим Клетников
Има един предел, в който
всяка душа е море,
и където никой не пие вино,
и където никой не знае какво е правда,
и неправда какво е, никой не знае,
нито какво е добро - нито какво е зло -
нито пък знае свидетел какво е,
и какво обвинение. Това е там,
където звездите са под тебе,
и където всеки за всекиго
е семе за стръкче трева.
В този предел вилнеят ветровете
на Манделщам. В този предел
един черен вятър
разпръсва вятър,
там вятър го отнася нанякъде
и донася вятър.
--------------------------------------------------------------------------
О, КАВАФИС
                 На Матея Матевски
От тази нощ нататък ще расте денят,
а след това и пролетта ще подготвя тревата,
гъста и зелена, за някого.
И един бял кон ще цвили някъде в залеза
и ще чака някого,
за да отпътува безвъзвратно натам,
където престават всички значения
и големите лъжи за някаква свята длъжност
към родината и безброй други баналности…
О, Кавафис,
от днес нататък ще нараства денят,
а след това и пролетта ще подготвя тревата,
гъста и зелена, за някого. Някъде там
ще легнем сами,
защото ние на живота подарихме
само нещо свое,
а на смъртта - всичко…
_______________________________________________________________

АНТЕ ПОПОВСКИ - поетот што нé учеше како се сака татковината



ЛАЗОРОСКИ ЗОГРАФСКИ ТАЈФИ - БРАЌАТА ЈАКОВ И ЈОСИФ МАЖОСКИ

Икона (од 1898 година) Богородица со Христос, црква Св. Теодор Тирон, село Јанчиште Тетовско.
Иконата е дарувана на црквата една година по нејзината изградба во 1967 година.
Димензии на иконата: 73.5x49x2.
Зограф Јаков Радев Мажоски (1848-????) од Лазарополе.
Икона (од 1898 година) Собор на Апостолите, манстирска црква Воведение на Пресвета Богородица, село Орах Куманоско. Манастирската црква е изградена во XIV век. Иконата е дарувана - приложил терзија еснаф од Куманово во првата деценија од XX век. Иконата е од дрво и темпера. легендата е на старословенски.
Зограф Јосиф Радев Мажоски (18??-1919) од Лазарополе.
Икона (од 1866 година) Обрежание Христово, црква Св. Петка, село Вратница Тетовско. Црквата Св. петка во Вратница е градена во 20-те години од XX век, иконите се дарувани од непознат дарител по изградбата на храмот. Легендата е на старословенски.
Зограф Јосиф Радев Мажоски (18??-1919) од Лазарополе. 
Икона (од 1866 година) Благовештение, црква Св. Петка, село Вратница Тетовско. Црквата Св. петка во Вратница е градена во 20-те години од XX век, иконите се дарувани од непознат дарител по изградбата на храмот. Легендата е на старословенски.
Зограф Јосиф Радев Мажоски (18??-1919) од Лазарополе. 
Икона (од 1898 година) на Св. Илија, село Никуљане Кумановско - црква Св. Никола.
.Изработена е од дрво и темпера. пророкот Илија има отворен свиток во левата рака и сатар во десната. Ореолот и наметката се преставени со златна боја. Легендата е на старословески.
Зограф Јосиф Радев Мажоски (18??-1919) од Лазарополе.

"МИНИ" ДИВА ДЕПОНИЈА ВО ЛАЗАРОПОЛЕ

Фотографија и текст на Маја Kапсарова.

Луѓе, апелирам до сите вас кои ја сакате природата и убавините на Лазарополе! За ова што го видовме треба итно да се интервенира!!!
Вчера случајно додека се шетавме, наидовме на депонија во селото! Некои луѓе веќе подолг временски период, без грам грижа на совест фрлаат ѓубре малку подолу од крстот, некаде отприлика над хотелот. Не се работи за две-три кеси, туку буквално за цела депонија!!!
Треба итно да се преземат мерки, дури не почнале да паѓаат кеси на сред село!
Тие што го прават ова не заслужуваат да доаѓаат и да уживаат во убавините и благодетите кои ги има Лазарополе!
Срамота!!!

фотографија Маја Капсарова

фотографија Маја Капсарова

фотографија Маја Капсарова


----------------------------------------------------------------------------------------
В И Д И  Л И Н К
Ве молиме забраната да се почитува.

АНТЕ ПОПОВСКИ ЗАСЛУЖУВА ПОСТХУМНА НОБЕЛОВА НАГРАДА

АНТЕ ПОПОВСКИ ЗАСЛУЖУВА ПОСТХУМНА НОБЕЛОВА НАГРАДА
Кама Сивор Каманда, Африканец од Банту-потекло беше еден од учесниците на Струшките вечери на поезијата. Повеќепати гостувал во нашата земја, ја обожава Струга, а за поезијата на Анте Поповски вели дека треба да ја има во секоја светска книжарница. Преку книгите се обидува да им влее надеж за подобра иднина на народите во Африка.
* Како ја оценувате македонската поезија?
- Анте Поповски е поетот на кој веднаш постхумно треба да му се додели Нобелова награда за литература. Вашата држава и поетите треба да се потрудат неговата поезија да стигне до читателите во што повеќе земји. Неопходно е неговите стихови да се преведат и да се промовираат на многу јазици. ... 

ВИДИ ГО ОВДЕ ЦЕЛИОТ ТЕКСТ

АНТЕ ПОПОВСКИ - поетот што нé учеше како се сака татковината

ИЗЛОЖБА НА ФОТОГРАФИИ - ПРОМОЦИЈА И ЗАШТИТА НА УБАВИНИТЕ НА ЛАЗАРОПОЛЕ



Лазоровци Ве покануваат да ја проследиме оваа изложба на уметнички фотографии и сите заедно да го дадеме нашиот придонес за заштитување на оваа божја убавина.



ПОРАКА ДО СЕГАШНИТЕ И ИДНИТЕ ПОКОЛЕНИЈА

Од книгата 
"Лазарополе во подалечното и поблиското минато" 
од Сотир Шошкоски и Васко Поповски, 
стр.129-131, Скопје, јуни 2003 година.

Од како постоел човекот, света чест била да си ја сакаш, чуваш, браниш и одбраниш татковината во која што живееш. Тоа било најголемата среќа во еден човечки живот. Најголемиот несреќник секогаш бил туѓинецот, а најголемото проклетство било издавањето или продавањето на татковината. За татковината не постои цена. Така било и така останало за оние кои што се вистински синови на својата земја на светата татковина.
Што е тоа татковина? Ова го знаеле луѓето и пред да постојат држави. Тоа го знаеле и кога немало устави, ниту пак некакви закони во кои се утврдувале обврските кон неа.
Едноставно, знаеле дека татковината е пред се она што таткото му го остава на синот. Тоа било куќата, нивите, ливадите, планината, таму каде што си роден, таму каде што си пораснал. Се знаело чија е куќата, а нивите ливадите и планините се препознавале по меѓниците. Сето тоа, човекот едноставно го нарекол татковина и без пишани устави и неразбирливи закони.
"Лазарополе во подалечното и поблиското минато",
Сотир Шошкоски и Васко Попоски, Скопје 2003. 
Кога се оставала татковината од таткото на синот, животен аманет била таа да се сочува. Немал право никој и никогаш поинаку да се однесува. Така била сватена татковината, така се пренесувала и чувала. Ако се јавел некогаш некој колебливец, кој не ги почитувал овие непишани правила, нему сите му го вртеле грбот. Таков бил непшишаниот устав и закон, кој што влегол длабоко во крвта на сите Мијаци.
Така се чувала и сочувала татковината од дедо, прадедо на овие простори. Се чувала и сочувала за еден образ и за едно име. За едно достоинство кое што со ништо не може да се наплати.
На тој што ја преземал врз себе татковината не му било лесно. Од него се очекувало, старата куќа што ја наследил од татка си, да ја поправи и редовно да ја одржува. Ако се имало можност до старата куќа или пак на нејзините темели се градела нова, поубава и поголема. За да се има, за да им се остави во наследство на поколенијата што доаѓаат. Куќата од таткото не смеела да згасне.
По ливадите и градините, по котарите и кледовите, се гледало каков домаќин е наследникот. Продавањето на "татковото" на туѓинец, значело продавање на себе си и предавање на татковината. Тоа биле непишаните мијачки закони, кои што опстојале и останале посилни  од пишаните.
Да се достои на татковината не било лесно. доаѓале и си оделе и полесни и потешки времиња. Но, во сите овие времиња,  татковината се бранела, чувала и сочувала. Таа секогаш зборувала со јазикот на својот стопан. Само тој знаел како да ја брани и одбрани од секакви прогони и посегања.
Постоеле секакви обиди, но на гнасните уште во помислата рацете им се сушеле. Така било со векови во Мијачијата. Така било кога немале брашненце во мешарката и кога тропале со кундаци на врата. Татковината секогаш се бранела по секоја цена и токму затоа татковината во Мијачијата останал нечепната до ден денешен.
Оваа татковина на Мијаците и денес се наоѓа на своите меѓници. Моите ја знаеле која е и до каде е. Јас со врзани очи можам да Ве однесам на нејзините меѓници, а мојот пород ниту во соне не помислува поинаку.  Таа и таквата татковина во сите времиња и низ сите искушенија била привлечна како магнет, таа и останува да привлекува се до крајот на животот.
Разни странци и туѓинци се надевале дека со суво злато ќе ја купат оваа наша татковина. Шетале такви по селото и си оделе засрамени и зачудени. Некои туѓинци сакале и со сила да ја зграбат татковината. Тоа го правеле не еднаш, туку повеќе пати, но никогаш и по ниедна цена тоа не им успевало. Неможело, ниту пак некогаш, ќе им успее, затоа што оваа татковина има свои длабоки корени, таа неможе да се откорне. Таа не може да се купи, ниту пак да се украде и украдена да се однесе. Не постоеле, ниту пак некогаш ќе постојат такви сили низ вековите, што ќе можат неа да ја откорнат. Таа секогаш останува своја на своето, да векува во вечните времиња. 
Оваа и ваквата татковина влегла длабоко во духот и дамарите на своите стопани. Таа од генерација на генерација се пренесувала во крвта.
Постоеле времиња кога се одело за корка леб во туѓина ама на туѓинет, татковината не се оставала. Се одело и зиме и лете и дење и ноќе. Се одело и поблиску у подалеку, по суво, по вода дури и по небото се летало. . . но, мислата за татковината секогаш останувала скриена длабоко во срцето на секој Мијак. 
Се одело во Европа, по Америка, по Африка дури и во кина. Многумина уште како деца оделе во туѓина, но сепак секогаш се враќале во своите мијачки огништа. 
Љубовта и верата кон татковото огниште биле сила што никогаш не згаснувала кај луѓето од овие мијачки предели. Немало сили што можеле неа да ја надсилат. Кога ништо не се имало, од татковината ниту шајка не  се продавало.
Така се чувала и сочувала оваа татковина со векови.  Така ќе биде чувана и сочувана и од помладите што доаѓаат. Тие си ги знаат и меѓниците и аманетите на своите татковци и дедовци. Било каде да се, на Илинден, Петровден, Петковден, Пречиста и преображение, тие се тука сите заедно. Секогаш горди и достоинствени на своето. Вака е сочувана татковината и во другите предели на оваа убава земја.
Да бевме сите вакви, ќе имавме ли некакви проблеми? 

Од книгата 
"Лазарополе во подалечното и поблиското минато" 
од Сотир Шошкоски и Васко Поповски, 
стр.129-131, Скопје, јуни 2003 година

сродни теми - линкови:

КРВ ЛАЗОРОВСКА

Благоја Грујовски - Концерт .

Macedonia Time Lapse - Sunset after Snowfall HD - Lazoropole - Kolevski Voislav - Vojce

Macedonia Time Lapse - Panorama of Lazoropole HD *** Kolevski Voislav - Vojce

Истражи ја Македонија - Тресонче и Лазорополе

ИЛИНДЕН 2012_МАЈОВЦИ_МАНУКОТ

Мијаци без гајлиња

Мијаци без гајлиња
ИСТРАЖИ ЈА МАКЕДОНИЈА

Крсте Коловски - автор на фреските од Св. Димитрија

Lazaropole Sokolica Лазарополе Соколица

ЛАЗАРОПОЛЕ - АЛФА ТВ

ТВ Галерија - Анте Поповски, Живот и дело. (ТВ ОРБИС - Битола)

„Живот„ посветена на Анте Поповски, на ТВ Алфа

Clip from Jadran Film 1948 production. This version of Teskoto is from the village of Lazaropolje

Povratesko,s. Lazaropole

lazaropole winter 2009

Naum Petreski -- Lazaropole tamu najgore

Св. Јован Бигорски

Св. Јован Бигорски
www.bigorski.org.mk

MAKEDONIJA PAT

MAKEDONIJA PAT
МАКЕДОНИЈА ПАТ

Македонско Друштво "ИЛИНДЕН"-Тирана

Македонско Друштво "ИЛИНДЕН"-Тирана
www.ilinden-tirana.com

Blog Post

Popular Posts